Leaderboard Ad

എനിക്ക് ഒരു പൂമ്പാറ്റയായാ മതി…!

0

“മോളൂ… നിനക്ക് വളർന്നാൽ ആരാവാനാ ഇഷ്ടം…?”

 അന്ന് വീട്ടിൽ വിരുന്നെത്തിയ അങ്കിൾ, കുട്ടിക്കളികൾക്കും, കൊഞ്ചലുകൾക്കുമിടയിൽ കൗതുകത്തോടെ അവളോടാരാഞ്ഞു.

 “എനിക്ക് ഒരു പൂമ്പാറ്റയായാ മതി…!”

 കൊഞ്ചൽ മാറാത്ത അവളുടെ വാക്കുകളിൽ സ്വപ്നങ്ങൾ വർണ്ണച്ചിറകുകൾ വിടർത്തി പാറി നടക്കുകയായിരുന്നു.

 “അതിന്, മോളിപ്പഴേ ഒരു പൂമ്പാറ്റയല്ലേ…!”

 അയാളുടെ വാക്കുകൾ ആ ബാല്യ കൗതുകത്തിന്റെ ഉൽസാഹത്തെ കൂടുതൽ ഉണർത്തി. അവൾക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഉൽസാഹമായി.

 “എന്നാ വാ… നമുക്ക് പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് പോവാല്ലോ…”

 അവൾ അയാളുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചു.

 “രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ സ്കൂൾ തുറക്കും… പിന്നെ എവിടേം പോവാൻ വിടൂല്ല… അമ്മ…”

 അമ്മകേൾക്കാതെ അവൾ അയാളുടെ ചെവിയിൽ പരിഭവം പറഞ്ഞു.

 നിർബന്ധം സഹിക്കവയ്യാത്തയപ്പോൾ അയാൾ അവളുടെ കൈപിടിച്ച് തോട്ടത്തിലേക്ക് നടന്നു. തോട്ടത്തിലെ നനച്ചുവളർത്തിയ ചെടികളിൽ സായാഹ്ന സൂര്യന്റെ പൊൻകിരണങ്ങളിൽ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്ന വർണ്ണ മനോഹരമായ പൂക്കൾ…! അവയിൽ പാറിപ്പറക്കുന്ന ചിത്രശലഭങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ഇരു കരപല്ലവങ്ങളും വീശി അവയ്ക്കു പിന്നാലെ ഓടി…

 “മോളൂ… വീഴല്ലേ…” അയാൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

 ആ ബാല്യ കൗതുകം, പൂമ്പാറ്റകളെ പിൻതുടർന്ന് അടുത്തുള്ള റബർമരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഓടി കുറ്റിക്കാടുകളിൽ മറഞ്ഞു…

 “വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഇഴജന്തുക്കൾ ഉണ്ടാവും, ഇവളെങ്ങോട്ടാ ഈ ഓടുന്നത്…”

 അയാൾ വേവലാതിപ്പെട്ട് പിന്നാലെയോടി…

അനല്പനേരത്തെ നിശബ്ദതയെ ഭഞ്ജിച്ചു കൊണ്ട് ആ കുറ്റിക്കാട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു ഞരക്കം കേട്ടു. ആ ഏഴു വയസ്സുകാരിക്ക് രണ്ടാമതൊന്നു കൂടി ഞരങ്ങാൻ അയാളുടെ ഭാരമേറിയ നഗ്നശരീരവും ആ ബലിഷ്ടകരങ്ങളും അവസരം നൽകിയില്ല.

 അപ്പോൾ കാട്ടുചെടികളിലെ പൂക്കളിൽ നിന്ന് പറന്നുയർന്ന ആ ചിത്രശലഭങ്ങളിലൊന്ന് ആ മാലാഖയായിരുന്നോ…

 

Share.

About Author

145q, 0.688s