Leaderboard Ad

മോര്‍ച്ചറി

0

ണുപ്പ് നിറഞ്ഞ,
മരണത്തിന്റെ നേര്‍ത്ത താളം
മുഴങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന
നീണ്ട മുറി

കൈമടക്കില്‍ തിരുകിയ,
അക്ഷരങ്ങള്‍
ശൂന്യമായ തെരുവില്‍ നിന്നും
ഒസ്യത്തില്‍ ചേര്‍ത്ത്
കവിതയുടെ കരിമ്പടം
പുതച്ചുറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു

ബാധ്യതകളില്ലാതെ
കൂട്ടിരിപ്പിനാളില്ലാതെ
പേര്‍ ചൊല്ലി വിളിക്കാന്‍
അരുമില്ലാതെ
നരച്ച് വെളുത്ത് പോയ ഒറ്റ മുറി

ഇടര്‍ച്ചയില്‍,
പ്രാണന്‍ പറിഞ്ഞു പോയ
വേറോരാള്‍
കിടക്കുന്നു
തൊട്ടടുത്ത ബര്‍ത്തില്‍”
” അവനു കാവലാളല്ല ഞാന്‍ ദൈവമേ”
എന്നാരോ ഉച്ചത്തില്‍ ചൊല്ലിപ്പിരിയുന്നു.

ശൂന്യതയുടെ സംഗീതം
വെളിച്ചപ്പെട്ട് മുമ്പേ നടന്നവന്‍
വെളുപ്പ് പുതച്ച്
നീണ്ട് കിടക്കുന്നു
തിരിച്ചറിയപ്പെടാതെ

ഒഴിഞ്ഞ കൂടുകള്‍ തൂക്കുന്ന
പരിമിതികളില്ലാത്ത
ഓര്‍മ്മപ്പാടുകളില്‍
വിങ്ങിച്ചീര്‍ത്ത ചുമരുകള്‍
കൂട്ടിപ്പിടിച്ച നീണ്ട മുറി

Share.

About Author

140q, 2.134s