Leaderboard Ad

പേരിടാത്ത കഥ

0

“ഭാദ്രേച്ചിയേ..ഇന്നോരെണ്ണം കൂടിണ്ട്-ട്ടോ..നമ്മുടെ ദിവാകരേട്ടന്റെ അമ്മ. ഇന്ന് പുലര്‍ച്ചയ്ക്കാത്രേ. ബോംബെന്ന് മകള് എത്തീട്ടില്ല്യ ..സന്ധ്യാവൂന്നാ തോന്നണേ ..”
എരിഞ്ഞടങ്ങുന്ന ചിതക്കരികില്‍ അവസാനത്തെ ആളും മടങ്ങിയതിന് ശേഷം അവിടമൊക്കെ വൃത്തിയാക്കിക്കൊണ്ട്  നില്‍ക്കുകയായിരുന്ന അവളോട്‌ വിറകുകള്‍ അടുക്കിവച്ചുകൊണ്ട് മണിയന്‍ പറഞ്ഞു . ഏറെ പണിപ്പെട്ട് മനസില്‍നിന്നും തുടച്ചു നീക്കിയ പേര് ഒരു വിറയലായി ശരീരത്തില്‍ പടരുന്നത്‌ കാര്യമാക്കാതെ ജോലി തുടര്‍ന്നു .

#
അമ്മയെ മേല് കഴുകിച്ചു നല്ല വസ്ത്രങ്ങള്‍ ധരിപ്പിച്ചു ഉമ്മറകോലായില്‍ ഇരുത്തി. സന്ധ്യാദീപം കൊളുത്തി വച്ച് കഞ്ഞിക്കുള്ള അരി കഴുകുമ്പോള്‍ കേട്ട പതിവ് മണിനാദം താനറിയാതെ തന്നെ കിണറ്റുകരയില്‍ എത്തിച്ചു .

“നാളെ കാലത്ത് ഏഴു മണിക്ക് നീ അമ്പലത്തില്‍ വരണം. അമ്മ വരണുണ്ട് . ഞാനെല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് . നിന്നെ ഇഷ്ടാവും എനിക്കുറപ്പാ ..”
“എല്ലാം പറഞ്ഞുവോ ?”
“അതിനിപ്പോ-ന്താത്ര പറയാനുള്ളത് ? നീ വന്നേ പറ്റൂ …പോട്ടെ ..നേരായി “

ചുവന്ന ഇരിപ്പിടമുള്ള സൈക്കിളും തുടരെയുള്ള മണിനാദവും ഇരുളില്‍ അകലേക്ക്‌ മറയുമ്പോള്‍ അടുക്കളച്ചുവര്‍ ചാരി നിന്നവള്‍ തനിയെ ചിരിച്ചു. എത്ര സുന്ദരിയായി മുന്നില്‍ ചെന്നാലും സുന്ദരിയുടെ പിന്നാമ്പുറകഥകള്‍ അറിയുമ്പോള്‍ ആ അമ്മയും ചുവപ്പ് കൊടി കാട്ടും. നാട്ടുമ്പുറത്ത് തനിയെ കഴിയുന്ന വിധവയായ അമ്മയും യുവതിയായ മകളും കഥകള്‍ക്കുള്ള പ്രമേയമാണ് പലപ്പോഴും . ആരോരുംമില്ലാത്തവര്‍ക്ക് നേരെ നീട്ടപെടുന്ന സഹായ ഹസ്തം അന്യദേശക്കാരനായ പുരുഷന്റെതാണെങ്കില്‍ അത് കഥയിലെ രസത്തിനുള്ള മേമ്പൊടിയും. കുഞ്ഞുനാള്‍ മുതലേ കുളക്കടവിലും പ്രദക്ഷിണ വഴികളിലും അവള്‍ പലതും നേരിട്ടും അല്ലാതെയും കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു . വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ്  പടക്കപ്പുരയില്‍ നടന്ന അപകടത്തില്‍ ഭര്‍ത്താവിനോടൊപ്പം എരിഞ്ഞടങ്ങാന്‍ കഴിയാത്തതില്‍ സ്വയം ശപിച്ചുകഴിയുന്ന അമ്മയോട് കൂടെ പണിചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ കണ്ണുകളില്‍ മോഹം കണ്ടിരുന്നോ എന്നോ അതിനുമുന്‍പ്‌ എപ്പോഴെങ്കിലും അയാള്‍ തന്റെ പ്രണയം പറഞ്ഞിരിന്നോ എന്നൊന്നും ചോദിക്കാന്‍ അവള്‍ക്കാകുമായിരുന്നില്ല . കഴിയുന്നതും ഒരു കയ്യോ നോട്ടമോ മൂളലോ കൊണ്ട് മാത്രം ആശയ വിനിമയം നടത്തുകയും അല്ലാത്തപ്പോഴൊക്കെ അകലേക്ക്‌ നോക്കി വെറുതെ കിടക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന അമ്മയില്‍നിന്ന് ഒന്നും തന്നെ അറിയാന്‍ ആഗ്രഹവും ഉണ്ടായില്ല .

തികച്ചും ഒറ്റപെട്ടുപോയ, മുഴുപട്ടിണിയുടെ നാളുകളില്‍ അരിയും , മറ്റ് അവശ്യസാധനങ്ങളും നിറച്ച പച്ചയും മഞ്ഞയും പ്ലാസ്റിക് നൂലുകള്‍ വരിഞ്ഞുണ്ടാക്കിയ ഒരു സഞ്ചി മാത്രം ഇറയത്ത് വച്ച് തങ്കവേലു നടന്നകന്നു , അവളുടെ കുഞ്ഞു വയറിന്റെ വിശപ്പോര്‍ത്തു അമ്മ ആ സഞ്ചി ഉള്ളിലെക്കെടുത്തു വെച്ചുതുടങ്ങി . അതോടെയായിരുന്നു കഥകള്‍ക്ക് പുതിയ മാനങ്ങള്‍ വന്നു തുടങ്ങിയത് .

അമ്മക്ക് ക്ഷീണം ആക്കേണ്ടോ കുട്യെ, തങ്ക വേലു മാമന്‍ ആശൂത്രില്‍ കൊണ്ടോയോ ?”
പഞ്ചാക്ഷരീമന്ത്രത്തിനോടൊപ്പം പരദൂഷണം ചേര്‍ത്ത് ചൊല്ലുന്ന നാണിയമ്മ കുളക്കടവില്‍ അവളെ പിടിച്ചുനിറുത്തി ഉറക്കെ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ മറ്റു മഹിളാമണികള്‍ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു കുറച്ചു നേരം പകച്ചു നിന്നിട്ട് തിരിഞ്ഞോടുമ്പോള്‍ പിന്നില്‍ പിന്നെയും ചോദ്യങ്ങള്‍ പല ശബ്ദങ്ങളില്‍ കേട്ടു . അന്ന് മുതല്‍ അയാളുടെ വളഞ്ഞ കാലുകള്‍ പെറുക്കി വച്ചുള്ള നടത്തം മുതല്‍ കഷണ്ടി കയറിയ തലയും കറുത്ത ദേഹവും മുഷിഞ്ഞ ഒറ്റമുണ്ടും കാല്‍ തണ്ടയിലെ മുറിവ് കെട്ടും വരെ അവള്‍ വെറുത്തു . അയാള്‍ ചെയ്യുന്നതൊക്കെ എന്തിനു വേണ്ടിയെന്ന ഉത്തരംകിട്ടാത്ത ചോദ്യം മനസില്‍ അവളോടൊപ്പം വളര്‍ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. പള്ളിക്കൂടത്തില്‍ നിന്നും വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയില്‍ അമ്മയോട് ചോദിക്കാനുള്ള ചോദ്യം രൂപപെടുത്താ നായി സ്വരുകൂട്ടി വച്ച വാക്കുകള്‍ എല്ലാം ഒറ്റമുറി വീടിന്റെ ഇരുളില്‍ മച്ചിലേക്ക് നോക്കി മിണ്ടാതെ കിടക്കുന്ന മുഖം കാണുന്നതോടെ അവളില്‍ നിന്നും ചോര്‍ന്നു പോകുമായിരുന്നു .ഒരിക്കല്‍ മുറിയുടെ മൂലയ്ക്ക് നിറഞ്ഞിരുന്ന സഞ്ചി അവളുടെ നിയന്ത്രണത്തെ നഷ്ടപെടുത്തി രണ്ടു കയ്യുകൊണ്ടും പിടിച്ചുയര്‍ത്തി പുറത്തേക്കു വലിച്ചെറിയാന്‍ ഒരുങ്ങുമ്പോള്‍ മുന്നില്‍ ഉയര്‍ന്ന പൊള്ളി വികൃതമായ കൈകള്‍ അവളിലെ സംശയവും ധൈര്യവും എല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഇല്ലാതാക്കി .മനസിലുദിച്ച സംശയങ്ങള്‍ അയാളോട് തന്നെ നേരിട്ട് ചോദിക്കണമെന്ന് കരുതിയെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ പോലും അയാള്‍ അവള്‍ക്കു മുഖം കൊടുത്തില്ല .പലപ്പോഴും ചോരയും ചലവും പടര്‍ന്ന മുരിവുകെട്ടു മാത്രം അവള്‍ കണ്ടു . പിന്നില്‍ നിന്നും അയാളെ എങ്ങനെ വിളിക്കണമെന്ന് ചിന്തിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോഴേക്കും കാലുകള്‍ പെറുക്കി വച്ച് വേച്ച് വേച്ച് ആ രൂപം നടന്നകന്നു .

ഒരിക്കല്‍ വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യത്തോടെ അവള്‍ അയാളെ നേരിടുക തന്നെ ചെയ്തു .അവളെ മിഴിച്ചു നോക്കിയ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ ചോദ്യഭാവത്തിനു മുന്നില്‍ വാക്കുകള്‍ മറന്നു കിതപ്പോടെ അവള്‍ നിന്നു.

അയാളുടെ മുഖം അന്നാദ്യ മായിട്ടായിരുന്നു അവള്‍ വ്യക്തമായി കാണുന്നത് തന്നെ .
വസൂരിക്കലകള്‍ നിറഞ്ഞ കവിള്‍തടവും ചുവന്ന കണ്ണുകളും നിശബ്ദയായി നോക്കി നില്‍ക്കെ ,ഏതോ ഗുഹാമുഖത്ത്‌ നിന്നെന്നപോലെ മുഴക്കമുള്ള ശബ്ധത്തില്‍ ആവുന്നത്ര കനിവും വാത്സല്യവും നിറച്ചു അയാള്‍ ചോദിച്ചു ,”എന്നമ്മാ വേണം ?’

“എനിക്ക് … എനിക്കൊരു ജോലി ….”

“എന്‍ കൂടെ വരുന്നോ ?’ കാലു വയ്യാത്തത് കൊട്നു പണികള്‍ എല്ലാം തനിയെ ചെയ്യാന്‍ ആവുന്നില്ല .
പടക്കപുരയിലെ അപകടത്തിനു ശേഷം കൂട്ടുകാരനെ കൊടുത്തെന്ന അപവാദം കൂടിയായപ്പോള്‍ അയാള്‍ പൊതു ശ്മശാനത്തില്‍ സഹായി ആയി ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു .കാലം അയാളെ അവിടുത്തെ സ്ഥിരം ജോലിക്കരനാക്കി .അത്മാവറ്റ ശരീരങ്ങള്‍ അയാളെ ഒന്നിനും പഴിച്ചില്ല .തലയോട്ടികളുടെയും ചാരകൂനകളുടെയും അരികില്‍ ആരെയും ഭയക്കാതെ അയാള്‍ അന്തി ഉറങ്ങി .കൂട്ടിനെത്തിയ ആത്മാക്കളോട് മാത്രം കഥ പറഞ്ഞു .പണ്ടത്തെ അപകടത്തില്‍ ഉണ്ടായ കാല്‍തണ്ടയിലെ മുറിവ് മാത്രം ഒരിക്കലും കരിയാതെ അയാളോടൊപ്പം നിന്നു .കൂട്ടുകാരന്റെ ശാപം വിടാതെ തുടരുന്നതാണെന്ന് നാട്ടുകാര്‍ പഴിച്ചു .

അന്നാദ്യമായി അവരുടെ കോലായില്‍ അവളില്‍ നിന്നും കുറച്ചകലെയായി അയാളിരുന്നു ,അയാളുടെ മുഖത്ത് നോക്കി ഇരിക്കെ ആദ്യമായാണ്‌ അയാള്‍ ആരോടെങ്കിലും സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് തോന്നി .
വീടിനുമുന്നിലൂടെ പോകാറുള്ള ഒരു ശവമഞ്ചത്തില്‍ പോലും നോക്കാനുള്ള ധൈര്യം ഇല്ലാതിരുന്ന അവള്‍ക്കു മൃത ശരീരങ്ങളുടെ അരികില്‍ വിറകും മറ്റും എടുത്തുകൊടുക്കാനും അവിടം വൃത്തിയാക്കാനുമൊക്കെ ചിന്തിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു .”എതുക്ക്‌ ഭയം ? ഉയിരുള്ളവരെ താന്‍ ഭയക്കണം …”

അപവാദമൊ പഴിയോ ഇല്ലാത്ത ലോകം കൊതിച്ചിരുന്ന അവള്‍ക്കു ആ ജോലി അനുഗ്രഹമായിരുന്നു .മാത്രമല്ല മറ്റൊരാളുടെ ഔദാര്യത്തില്‍നിന്നുള്ള മോചനവും .ആദ്യകാലങ്ങളില്‍ അവിടേക്ക് വരുന്ന ജഡത്തിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാന്‍ ഭയന്നിരുന്നുവെങ്കിലും ചേതനയറ്റ ശരീരങ്ങളും പച്ചമാംസത്തിന്റെ കരിഞ്ഞ ഗന്ധവും അടക്കി പിടിച്ച തേങ്ങലുകളും ,എരിയുന്ന കനലിന്റെ ചൂടും പൊട്ടിച്ചിതറുന്ന അസ്ഥികളുടെ മര്‍മരവും അവള്‍ക്കു ശീലമായി .ജോലിസ്ഥലത്ത് തങ്ക വേലുവിന്റെ സാന്നിധ്യം അവള്‍ക്കൊരിക്കലും ശല്യമായില്ല . ആ വൃദ്ധന്റെ മുറിവില്‍ പച്ചമരുന്നുകള്‍ വച്ച് കെട്ടി അയാള്‍ക്കുള്ള ആഹാരം വീട്ടില്‍ നിന്നും കൊണ്ടുവന്നു അവള്‍ അയാളുമായി ചങ്ങാത്തത്തിലായി . ആവ്ശ്യതിനല്ലാതെ അയാള്‍ ഒരിക്കലും ഒന്നും സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല ,എങ്കിലും ഏതോ അദൃശ്യ തരംഗങ്ങള്‍ കൊണ്ട് അവര്‍ സംവദിച്ചു .കവലയില്‍ തയ്യല്‍ കട ഇട്ടിരുന്ന ദിവാകരന്റെ വിവാഹ അഭ്യര്തനയുടെ കാര്യം ആദ്യം അയാളോട് പറയാന്‍ ആയിരുന്നു അവള്‍ക്കു തോന്നിയത് .അന്ന് ഏക സമ്പാദ്യം ആയ മുഷിഞ്ഞ ഭാണ്ഡം തുറന്നു തമിഴില്‍ എന്തോ എഴുതിയ മഞ്ഞ നിറമുള്ള ചെറിയ സഞ്ചി എടുത്തു അവള്‍ക്കു നേരെ നീട്ടി .
“നിന്റെ അമ്മക്ക് കൊടുക്കാന്‍ ആയി വച്ചത് ..എന്റെ അമ്മയുടെത് …

എന്നോ കുഴിച്ചു മൂടപെട്ട പലതും ഉള്ളില്‍ ഉയര്‍ തെഴുനേട്ടത് പോലെ അവള്‍ ഞെട്ടലോടെ മുഖം ഉയര്‍ത്തി .കയ്യിലെ മഞ്ഞ സഞ്ചിയില്‍ നിന്നും എന്തോ എടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ തന്നോട് തന്നെ എന്നാ പോലെ അയാള്‍ പിറ് പിറുത്തു .

“അവള്‍ക്ക് ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു ….,എല്ലാം എന്‍ തപ്പ് …ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല …എന്നാമ്മിക്കിട്ടു മട്ടും സോന്നേന്‍ .അവള്‍ക്കു ഇത് കൊട് സൊല്ലി അമ്മാ പോയി ..”

ഒരു നിധിപോലെ മുന്നിലേക്ക്‌ നീട്ടപെട്ട പച്ചക്കല്ല് പതിച്ച മൂക്കുത്തി ഒരിക്കല്‍ പോലും  നായികക്ക് മുന്നില്‍ അനാവൃതം ആകാതെ പോയ പവിത്രമായ ഒരു പ്രണയകഥ അവളോട്‌ പറഞ്ഞു .ചെപ്പില്‍ ഭദ്രമായി തിരികെ വച്ച് മനസുകൊണ്ട് ഒരായിരം ക്ഷമാപണത്തോടെ അയാളുടെ കാല്‍ക്കീഴില്‍ വച്ച് തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കുമുള്ള ഉത്തരങ്ങള്‍ തെളിയുകയായിരുന്നു .

അവളുടെ കഥകള്‍ ഒന്നും അറിയേണ്ടായിരുന്നു ദിവാകരന് ,നാട്ടുകാരുടെ ഭാവനാ ശ്രിഷ്ടികള്‍ക്കും അയാള്‍ ചെവി കൊടുത്തില്ല ..അമ്പലത്തില്‍ വച്ച് ആദ്യം അവളെ കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ ദേവകിയമ്മ ക്ക് അവളെ ഇഷ്ടപെട്ടിരുന്നു എന്ന് അവരുടെ മുകഹം വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു .മൂന്നു പ്രദക്ഷിണം കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചെത്തിയ അവരുടെ മുഖത്ത് നിറവ്യത്യാസം വരുത്തിയത് ഭഗവാന്റെ നിത്യഭക്തയായ നാണിയമ്മയാണോ ,മാലകെട്ടാന്‍ ഇരിക്കുന്ന പാര്‍വതി വാരസ്യാര്‍ ആണോ എന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ അറിയാന്‍. അമ്മയോട് പലതും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പിന്നാലെ ഓടുന്ന ദിവാകരനോട് അവള്‍ക്കു സഹതാപം തോന്നി .അന്ന് വേലുവിന്റെ ചോദ്യഹ്ടിനു മുന്നില്‍ അവള്‍ വെറുതെ ചിരിച്ചു .ഹൃദ്രോഗിയായ അമ്മയുടെ സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടി ദിവാകരന്‍ പിന്നീടൊരിക്കലും അവളുടെ വീടിനു മുന്നിലൂടെ യാത്ര ചെയ്തില്ല ..

“ഭദ്രേച്ചി സ്വപനം കാണ്വാ ?മണിയന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് ,അവള്‍ മൂലയില്‍ ചുരുണ്ട് കിടന്നിരുന്ന തങ്ക വേലുവിന്റെ നേരെ ഒന്ന് പാളി നോക്കിയിട്ട് ജോലി തുടര്‍ന്നു .സൂര്യന്‍ വിടപറയുന്ന നേരത്തായിരുന്നു ദേവകിയമ്മയുടെ മൃതദേഹം സംസ്കാരത്തിന് എത്തിയത്.

നാട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളുമായി വളരെ കുറച്ചുപേര്‍ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്ന ചടങ്ങിനു മൂക സാക്ഷിയായി അവള്‍ മാറിനിന്നു .നിത്യ നിദ്രയിലാണ്ട ദേവകിയമ്മയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാന്‍ എന്തുകൊണ്ടോ അവള്‍ക്കായില്ല .ഇരുള്‍ വീണ വഴിയിലൂടെ വീട്ടിലേക്കു ദൃതിയില്‍ നടക്കുമ്പോള്‍ പിന്നിലൂടെ ആരോ ഓടി വരുന്ന ശബ്ദം അവളുടെ ഹൃധയമിടിപ്പ് വര്‍ധിപ്പിച്ചു. ദിവാകരന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള കിതപ്പില്‍നിന്നും വാക്കുകള്‍ വേര്‍തിരിച്ചെടുക്കാന്‍ അവള്‍ക്കു ശ്രദ്ധയോടെ കാതോര്‍ക്കേണ്ടി വന്നു .

“അമ്മ …ഇന്നലെ …അയാള്‍ …തന്കവേല് അമ്മയെ കാണാന്‍ വന്നിരുന്നു …
രാത്രി അമ്മയെന്നെ അടുത്ത് വിളിച്ചു സങ്കടപെട്ടു ..നിന്നെ കാണണമെന്നും പറഞ്ഞു. പുലര്‍ച്ചെ പോയി.”ഗദ്ഗദം വാക്കുകളെ നഷ്ടപെടുത്തി ..മറുപടി ഒന്നും പറയാതെ തിരിഞ്ഞോടുന്ന അവളെ പകച്ചു നോക്കികൊണ്ട്‌ ദിവാകരന്‍ നിന്നു .
തങ്കവേലുവിന്റെ ഭാണ്ഡം തോളിലേറ്റി അയാളുടെ ചുളിവു വീണ കയ്യും മുറുകെ പിടിച്ചു വീട്ടിലേക്കു നടക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ മുഖത്ത് തികഞ്ഞ ശാന്തതയായിരുന്നു .

-സൂനജ അജിത്‌

Share.

About Author

പാലക്കാട് സ്വദേശിനി. ഇപ്പോള്‍ ബംഗളൂരില്‍. 'മാതായനങ്ങള്‍' എന്ന ചെറുകഥാ സമാഹാരം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ഭര്‍ത്താവ് : അജിത്‌ മക്കള്‍ : ദേവിക, നന്ദിക

138q, 0.511s